martes, 27 de julio de 2010

Roupas novas e reloxos en hora

Das cousas que máis me rechamaron da entrevista que unha vez lle fixen ao anterior presidente da RAG foi a súa peculiar visión da modernidade. Ao lembrar os seus anos de estudante de Dereito Canónico na capital italiana, advertiume Barreiro Fernández: “Ti imaxina, nos anos 60 Roma era o centro do mundo”. Dixo tal cun convencemento abraiante, e esas verbas súas foron o primeiro que acudiu á miña mente cando a nova Academia presidida por Méndez Ferrín deu a coñecer o poeta que será homenaxeado no vindeiro Día das Letras: Lois Pereiro, o autor de culto. O poeta da contracultura. O underground. O punk. Si, seguimos a falar de Galicia (e do Día das Letras).

Nun país coma o noso, no que a vangarda non acadou até hai ben pouco certo grao de institucionalización, a elección de Pereiro semellaría revolucionaria, se non fose porque en realidade só significa poñer o reloxo en hora. Calquera que non coñeza o poeta monfortino saberá identificalo na imaxe que acompaña a este texto, onde aparece canda outros escritores. O tipo chama bastante a atención, non é? Pero se cando evocamos os anos 80 pensamos axiña en xente disfrazada precisamente como Pereiro, non son os outros revivals que o acompañan (os progres setenteiros, os neo-ruralistas alla Castelao) os que terían que resultar rechamantes, por non dicir anacrónicos? Eu penso que o look e a pose de Pereiro son tan importantes coma a súa poesía. Quen non concorde con isto probablemente tampouco aturará a Warhol (e quen non atura a Warhol non entende case nada da arte contemporánea).

Lois Pereiro, visto por Reimundo Patiño

Darlle un pouco de descanso a Manoel Antonio (que segue a ser, 70 anos despois de morto, o símbolo da nosa vangarda) e incorporar nese exiguo panteón da modernidade galega alguén como Lois Pereiro, era tan necesario como recoñecer a través da figura de Carvalho Calero o labor do reintegracionismo, ou reivindicar coa de Fernández Morales o galego exterior. Era, ademais, moito máis urxente: tal e como está o panorama sociolingüístico patrio, non hai que subestimar o papel que a zamarra de cremalleiras de Pereiro pode xogar na supervivencia da nosa fala entre a mocidade actual, esa futura xeración de vellos que por vez primeira en mil anos non falará galego se algo non muda na imaxe do idioma.


O conservadorismo non podía tardar en reaccionar ao acordo da RAG. Así o constatamos na columna xornalística de Xosé Carlos Caneiro, desde onde apelou, fachendoso, á obxectividade nos xuízos literarios, un deses “valores ecuánimes e incorruptibles” segundo el traizoados coa designación de Pereiro. Dende logo, non é en xente que concibe a arte coma un asunto de demostracións que deberiamos confiar os vieiros da creación estética, agás un deles: o da mera fórmula. Porque hai algo moito peor ca un reloxo que atrasa: o que está parado, por non falar dos que confunden o inmobilismo que afoga o seu pulso coa eternidade.

Publicado n' A Peneira nº 506, xullo de 2010

6 comentarios:

Nes dijo...

De amor e desamor.

Xa sei quenon mola o de deixar un comentario pra dicir, guai, ben, pero gustoume especialmente esta entrada.

"esa futura xeración de vellos que por vez primeira en mil anos non falará galego"

SE dijo...

Pues sí, para salvar el gallego simpre ayudará el que se vea vivo al participar de las vanguardias.

También me parece muy importante el que se juegue con esa cierta facilidad que tiene un castellanoparlante a la hora de comprenderlo (como yo en el caso de esta entrada), porque a través de estas catas siempre puede surgir la curiosidad por aprenderlo.

Nosotros, a través de Óscar Torres, autor de Vigo con el que contamos, apuntaremos en esa dirección.

Elisa dijo...

Tu blog me resultó muy interesante
Llego a tu blog por Premios 20blogs
Es toda una tarea elegir entre los mejores.
El mío tiene otro tema: los viajes
Saludos desde Argentina
Elisa en Serendipity

Anónimo dijo...

que blog tan culo

alexandre madureira dijo...

tanto este articulo como "Diálogo con Albert Pagán sobre Andy Warhol" me parecen muy buenos. Creo que te gustará um blog del cual soy viciado http://infinitoaoespelho.blogspot.com/ sobre arte contemporaneo tambien, es em portugués pero creo que tu como Galego lo entenderás.

te dejo una invitación para que veas uno de mis videos http://www.youtube.com/watch?v=niX0hHp-ooY

enhorabuena por el blog
cumprimentos de um vizinho.

Rubén dijo...

Obrigadiño polos comentarios e parabéns polos vosos blogues; moi interesantes.

Alexandre, gostei moito do teu vídeo. O Infinito ao Espelho é fantástico.

Falamos.